Home » De introductie van wifi

Recente reacties

    De introductie van wifi

    Hoewel de term wifi in Nederland vaak wordt gebruikt als synoniem voor draadloos computernetwerk in zijn algemeenheid, is wifi eigenlijk een term die door de Wi-Fi Alliance in het leven is geroepen voor draadloze netwerken en apparatuur voor draadloze netwerken die voldoen aan de IEEE 802.11-standaard. Tot grote misverstanden leidt het verschil in definitie echter zelden, vrijwel alle draadloze netwerkapparatuur die door consumenten wordt gebruikt voldoet aan de 802.11-standaard.

    De Wi-Fi Alliance is een non-profit organisatie die in 1999, in die tijd nog onder de naam Wireless Ethernet Compatibilty Alliance (WECA), werd opgericht om de adoptie van draadloze netwerkapparatuur een broodnodige boost te geven. Doordat veel fabrikanten van netwerkapparatuur het toentertijd niet nodig vonden om samen te werken, werkten ze allemaal met een eigen standaard waardoor de netwerkproducten van verschillende fabrikanten niet compatibel waren. Het is dan ook niet erg verrassend dat draadloze netwerkproducten tot 1999 maar weinig succesvol waren.

    Door de naam wifi te introduceren en te gebruiken als certificatielabel voor producten die aan de universele 802.11-standaard voldeden, wist de organisatie ervoor te zorgen dat er steeds meer fabrikanten draadloze netwerkproducten gebaseerd op dezelfde standaard begonnen te produceren en dat deze producten dus ongeacht het merk met elkaar konden communiceren. En die inspanning heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat wifi een echt begrip is geworden en dat het niet meer uit de samenleving is weg te denken. Volgens de Wi-Fi Alliance zullen er eind 2016 al meer dan 15 miljard apparaten met wifi-certificatie zijn verscheept.

    De standaard achter wifi – IEEE 802.11

    Zoals hierboven ook al vermeld staat de IEEE 802.11-standaard eigenlijk aan de basis van het succes van wifi. In 1988 zochten twee ingenieurs van NCR Corporation en Bell Labs contact met het Institute of Electrical and Electronical Engineers (IEEE), waar zo’n 10 jaar eerder de ethernetstandaard was vastgelegd, om een standaard vast te stellen voor draadloze netwerken. Eén van de twee ingenieurs, de Nederlander Victor Hayes, werd aangewezen om de werkgroep voor het opstellen van de standaard te leiden en in 1997 werd die nieuwe standaard, IEEE 802.11, gepubliceerd.

    Omdat de eerste standaard een relatief lage maximumsnelheid had van 1 of 2 mbps en deze snelheid alleen in theorie kon worden bereikt, werd er doorgewerkt aan twee nieuwe varianten en dat leidde in 1999 tot de publicatie van 802.11a en 802.11b. De eerstgenoemde variant was dankzij het gebruik van de 5 Ghz-band en een nieuwe modulatietechniek met een theoretische maximumsnelheid van 54 mbps de snellere variant, maar de wat minder snelle 802.11b-variant werd uiteindelijk het meest succesvol. De b-variant was voor de meeste toepassingen snel genoeg, terwijl producten op basis van de standaard goedkoper waren en het bereik door het gebruik van de 2,4 GHz-band bovendien groter was.

    Na het lanceren van de eerste varianten ging het onderzoek gewoon door en dat leidde in 2003 tot de publicatie en lancering van de derde variant met de naam 802.11g. Deze variant maakte net als 802.11b gebruik van de 2,4 GHz-band, maar door gebruik van de modulatietechniek van 802.11a werd de theoretische maximumsnelheid ook voor deze variant 54 mbps.

    Omdat duidelijk was dat de vraag naar extra bandbreedte na de lancering van 802.11g niet zou stoppen, werd in 2004 al begonnen met de ontwikkeling van een nieuwe variant met nog meer bandbreedte. De 802.11n-standaard werd in 2009 gelanceerd en deze variant wist de theoretische maximumsnelheid te verhogen naar 600 mbps door het gebruik van meerdere antennes (en gegevensstromen), de mogelijkheid om de 5 GHz-band te gebruiken en het gebruik van bredere kanalen.

    Het voorlopige eindpunt werd vervolgens eind 2013 bereikt, toen de huidige standaard, 801.22ac, werd gelanceerd. Deze variant is met een maximumsnelheid van 1300 mbps nog eens ruim twee keer zo snel als 802.11n dankzij het gebruik van nog meer antennes (en gegevensstromen), nog bredere kanalen en een verbeterde modulatietechniek. Netwerkapparaten van de 802.11ac-standaard ondersteunen de oudere standaarden en kunnen bij gebruik van de 2, 4GHz-band gebruik maken van 802.11n.

    Standaard Publicatie Frequentie

    (GHz)

    Max. aantal gegevens-stromen Max. kanaal-breedte (MHz) Modulatie-techniek Max.snelheid*

    (mbps)

    802.11 Juni 1997 2,4 1 20 DSSS, FHSS 2
    802.11a Sept 1999 5 1 20 OFDM 54
    802.11b Sept 1999 2,4 1 20 DSSS 11
    802.11g Juni 2003 2,4 1 20 OFDM 54
    802.11n Okt 2009 2,4 / 5 4 40 MIMO-OFDM 600
    802.11ac Dec 2013 5 8 160 MIMO-OFDM 1300

    (*) = De maximumsnelheid is een theoretische snelheid die in praktijk nooit kan worden behaald doordat zenders op een wifi-netwerk niet op hetzelfde moment gegevens kunnen versturen en ontvangen. Bij gebruik in het dagelijks leven ligt de werkelijke maximumsnelheid meestal ongeveer op de helft van de theoretische maximumsnelheid.